Τρεις Πειρασμοί

Λοιπόν ο Κύριος μας λέει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος στην έρημο πάλεψε με τρείς πειρασμούς :

1) ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΣΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ (ΤΡΟΦΗ)

2) ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΣΜΟ ΓΙΑ ΤΟ ΕΓΩ (ΑΝ ΕΙΣΑΙ.)

3) ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΣΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΕΟΝΕΞΙΑ (ΟΛΑ...)

Παράλληλα δε ο Κύριος Ιησούς Χριστός στην επίγεια ζωή του βίωσε όλα τα συναισθήματα που νιώθουμε οι άνθρωποι λύπη, προδοσία, ασέβεια, προσβολή, θυμό, χαρά κλπ.

Θα μου πάρει πολύ ώρα, και δεν την έχω, να καταγράψω σε κάθε ένα συναίσθημα σε πια στιγμή αναφέρομαι αλλά είναι έτσι κι αλλιώς γνωστά αυτά σε όλους. Με αυτό τον τρόπο λοιπόν μπορούμε να πούμε ότι πρώτος Εκείνος βίωσε και παράλληλα μας έδειξε και την "οδό" να τα διαχειριζόμαστε κατά το «ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΟΔΟΣ ΚΑΙ Η ΖΩΗ !»

http://groups.google.gr/group/orthodox-answers/browse_thread/thread/b8245731cff9d63e?hl=el

Ορθοδοξία

Η Ορθοδοξία λέει πως η πίστη σώζει τον άνθρωπο, αλλά για τον πιστό, η αμαρτία παραμένει αμαρτία. Τι είδους πίστη είναι αυτή; Σύμφωνα με τον Αγ. Θεοφάνη, δεν είναι <<διανοητική>>, δηλαδή αναλυτική, αλλά μάλλον είναι μια κατάσταση που αποκτάται μέσω μιας ορθής, και τονίζω το <<ορθής>>, Χριστιανικής ζωής. Μόνο μέσω μιας τέτοιας ζωής θα είναι δυνατόν να συλλάβει κανείς το γεγονός πως μόνο ο Χριστός μπορεί να τον σώσει από τα δεσμά και από τα βάσανα των παθών.

Πώς αποκτάται μια τέτοια κατάσταση;
Με την εμμονή να τηρούμε τις Εντολές του Ευαγγελίου, και με την ειλικρινή μετάνοια. Λέει ο Αγ. Συμεών ο Νέος Θεολόγος: <<Η προσεκτική τήρηση των εντολών του Χριστού διδάσκει στον άνθρωπο τις αδυναμίες του>>, δηλαδή, του αποκαλύπτει πως χωρίς την βοήθεια του
Θεού, είναι αδύναμος και αδυνατεί να ξερριζώσει τα πάθη του. Μόνος του, δεν μπορεί ο άνθρωπος να το κάνει. Όμως μαζί με τον Θεό - των δύο συνεργούντων - όλα γίνονται δυνατά.

Η Χριστιανική ζωή είναι εκείνη που μας δείχνει πρώτα απ' όλα ότι τα πάθη είναι αρρώστιες, δεύτερον, πως ο Κύριος είναι κοντά στον καθένα από εμάς, και τέλος, πως ανά πάσα στιγμή, ο Θεός είναι έτοιμος να μας βοηθήσει και να μας σώσει από την αμαρτία. Όμως δεν μας σώζει χωρίς την δική μας συμμετοχή, προσπάθεια και αγώνα. Ο πνευματικός αγώνας μας καθιστά ικανούς να δεχθούμε τον Χριστό. Αυτό είναι πολύ ουσιώδες, διότι μας δείχνει πως χωρίς τον Θεό, δεν μπορούμε να θεραπεύσουμε τον εαυτό μας.

Μόνο την στιγμή που πνίγομαι είμαι βέβαιος για την ανάγκη μου για Σωτήρα. Όσο είμαι στην ακτή, δεν χρειάζομαι κανένα. Μόνο όταν βλέπω τον εαυτό μου να πνίγεται μέσα στον στρόβιλο των παθών, θα επικαλεστώ τον Χριστό. Τότε θα έρθει στην βοήθειά μου, και από εκείνο το σημείο είναι που αρχίζει η ενεργός και σωτήρια πίστη.

Η Ορθοδοξία μας διδάσκει πως η ελευθερία του ανθρώπου και η αξιοπρέπειά του δεν είναι (όπως διατείνεται ο Λούθηρος) μια <<στήλη άλατος>> που αδυνατεί να εκπληρώσει οτιδήποτε, αλλά μάλλον είναι συνεργάτες του Θεού, στην εκπλήρωσή της σωτηρίας μας. Αυτό καθιστά κατανοητό στον Χριστιανό το νόημα όλων των Εντολών του Ευαγγελίου, και
φανερώνει την αλήθεια της Ορθοδοξίας, και όχι απλώς μιας πίστεως στο ζήτημα της σωτηρίας.

Α. Ι. Οσίποφ, καθηγητής της Θεολογικής Ακαδημίας της Μόσχας

http://groups.google.gr/group/orthodox-answers/browse_thread/thread/c93b1ce1bd3d799f?hl=el

Οι εντολές της Καινής Διαθήκης

• Να αγαπάς τον Κύριο με όλη σου την ψυχή, με όλη σου την καρδιά, με όλη σου τη διάνοια και με όλη σου τη δύναμη. (Μάρκος Κεφ. ιβ' Παρ. 30)
• Να αγαπάς τον πλησίον σου (Ματθαίος ιθ' 19)
• Να είσαι ταπεινός (Ματθαίος ε' 3)
• Να είσαι ειρηνικός και πράος (Ματθαίος ε' 5)
• Να διψάς για δικαιοσύνη (Ματθαίος ε' 5)
• Να είσαι ελεήμων (Ματθαίος ε' 7)
• Να μη φονεύεις (Ματθαίος ε' 21)
• Να μήν οργίζεσαι (Ματθαίος ε' 22)
• Να μην υβρίζεις τον πλησίον (Ματθαίος ε' 22)
• Να μη μοιχεύεις (Ματθαίος ε' 27)
• Να μην επιθυμείς τη γυναίκα του πλησίον (Ματθαίος ε' 28)
• Να μη αντιδικείς (Ματθαίος ε' 39)
• Να αγαπάς τον εχθρό σου (Ματθαίος ε' 44)
• Να συγχωρείς τα αμαρτήματα των άλλων (Ματθαίος στ' 14)
• Να μη θησαυρίζεις (Ματθαίος στ' 19)
• Να μην κατακρίνεις τον πλησίον (Ματθαίος)
• Να κάνεις στους άλλους αυτό ακριβώς που θέλεις να κάνουν και οι άλλοι σε σένα Ματθαίος ζ' 12)
• Να θυσιάζεις τη ζωή σου για τον Κύριο (Ματθαίος ι' 39)
• Να μη βλασφημείς το Άγιο Πνεύμα (Ματθαίος ιβ' 31)
• Να τιμάς τον πατέρα σου και τη μητέρα σου (Ματθαίος ιε' 4)
• Να μην πορνεύεις (Ματθαίος ιε' 19)
• Να μην ψευδομαρτυρείς (Ματθαίος ιε' 19)
• Να μην κλέβεις (Ματθαίος ιε' 19)
• Να μή χωρίζεις τη γυναίκα σου (παρά μόνο ένεκα μοιχείας) (Ματθαίος ιθ' 9)
• Να μετανοείς για τα αμαρτήματά σου (Ματθαίος κα' 31)
• Να μη στερείς τον πλησίον σου απ' ό,τι του ανήκει (Μάρκος ι' 19)
• Να μην είσαι πλεονέκτης (Α' Προς Ρωμαίους α' 29)
• Να μη φθονείς (Α' Προς Ρωμαίους α' 29)
• Να μη φιλονικείς (Α' Προς Ρωμαίους α' 29)
• Να μη μνησικακείς (Α' Προς Ρωμαίους α' 31)
• Να μη συκοφαντείς (Α' Προς Ρωμαίους γ' 8)
• Να μην υπερηφανεύεσαι (Α' Προς Ρωμαίους ιβ' 16)
• Να έχεις υπομονή (Α' Προς Ρωμαίους ιβ' 12)
• Να είσαι φιλόξενος (Α' Προς Ρωμαίους ιβ' 13)
• Να μην εκτοξεύεις κατάρες (Α' Προς Ρωμαίους ιβ' 14)
• Να αποφεύγεις τα αμαρτωλά φαγοπότια και τη μέθη (Α' Προς Ρωμαίους ιγ' 13)
• Να μη συμπεριφέρεσαι ως θηλυπρεπής ή αρσενοκοίτης (Α' Προς Κορινθίους στ' 9)
• Να αγαπάς την αλήθεια (Α' Προς Κορινθίους ιγ' 6)
• Να είσαι μεγαλόψυχος και ανεκτικός (Α' Προς Κορινθίους ιγ' 4)
• Να υπομένεις τα ελαττώματα των άλλων (Α' Προς Κορινθίους ιγ' 7)

Σημείωση
Οι δύο πρώτες εντολές είναι οι πιο σημαντικές, γιατί
α) όποιος αγαπά τον Κύριο δεν μπορεί παρά να εφαρμόζει τις εντολές του

β) όποιος αγαπά τον πλησίον του δεν μπορει παρά να κάνει το καλό και μόνο το καλό προς τον συνάνθρωπό του ("η αγάπη τω πλησίον κακόν ουκ εργάζεται" (Ρωμ. ιγ 10).

http://copernikos.tripod.com/entoles.htm

Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Όταν το Άγιο Πνεύμα κατεβαίνει στον άνθρωπο με την πληρότητα των δωρεών του, η ψυχή τουανθρώπου γεμίζει με μια απερίγραπτη χαρά, γιατί το Άγιο Πνεύμα αναδημιουργεί μέσα στη χαράκάθε τι που εγγίζει. Αυτή είναι η χαρά για την οποία μιλάει ο Κύριος στο Ευαγγέλιο:

«Η γυνή όταν τίκτη, λύπην έχει, ότι ήλθεν η ώρα αυτής, όταν δε γεννήση το παιδίον, ουκέτι μνημονεύει της θλίψεως δια την χαράν ότι εγεννήθη άνθρωπος εις τον κόσμον. Και υμείς ουν λύπην μεν νυν έχετε, πάλιν δεόψομαι υμάς και χαρίσεται υμών η καρδία, και την χαράν υμών ουδείς αίρει αφ΄ ημών»

(Ιωάν. 16, 21-22)

Η χαρά που αισθάνεται τότε ο άνθρωπος στην ψυχή, όσο μεγάλη και παρήγορη και αν είναι, δεν είναι τίποτα, αν συγκριθεί μ΄αυτήν για την οποία λέει ο Κύριος, διά του στόματος του αποστόλου : «Άοφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβει, α ητοίμασεν ο Θεός τοιςαγαπώσιν αυτόν» (Α΄ Κορ. 2,9).

Αυτό που μας δίδεται τώρα δεν είναι παρά μία προκαταβολή αυτής της υπέρτατης χαράς. Και αναπό τώρα αισθανόμαστε γλυκύτητα, αγαλλίαση και ευεξία, τι να πούμε για εκείνη την άλλη χαρά πουμας επιφυλάσσει στον ουρανό, αφού θρηνήσουμε πρώτα εδώ κάτω στη γή για τις αμαρτίες μας, γιατον εγωισμό μας.

Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Ο αίρων την αμαρτία του κόσμου

Σύντομα κοντά σας.